Joe Lovano werd geboren in Cleveland (Ohio) in 1952 en begon reeds als kind altsax te spelen onder leiding van zijn vader, tenorsaxofonist Tony 'Big T' Lovano. Als teenager dompelde hij zich onder in de jamsessiecultuur van Cleveland en assimileerde de free jazz experimenten van Ornette Coleman, John Coltrane en Jimmy Giuffre, waarbij hij sterk getroffen werd door de interactie die tussen de muzikanten plaatsvond. Lovano studeerde aan het bekende Berklee College of Music in Boston waar hij latere collega's ontmoette als John Scofield, Bill Frisell en Kenny Werner. Hier vond hij ook een manier om het vuur en de spiritualiteit van de late periode van John Coltrane in meer traditionele vorm te gieten. Zijn eerste professionele job na Berklee, voor organist Lonnie Smith, bracht Lovano naar New York voor zijn opnamedebuut. Hieruit resulteerde een drie jaar lange tournee met Woody Herman Thundering Herd. In 1979 verliet Joe Lovano de band en vestigde zich in New York, waar hij tot op heden leeft. De eerste jaren hier waren gevuld met jamsessies en invalbaantjes, maar na een tijd vervoegde hij het Mel Lewis Orchestra voor hun wekelijks maandagconcert in Village Vanguard. Hij bleef met hen spelen van 1980 tot 1992 en hij nam zes albums met het orkest op. Hiernaast vervoegde hij in 1981 de Paul Motian Band, waarmee hij vooral in Europa bekendheid verwierf. Verder werkte hij met John Scofield, Herbie Hancock, Elvin Jones, Charlie Haden, Carla Bley, Bobby Hutcherson, Billy Higgins, Dave Holland, Ed Blackwell, Michel Petrucciani, Lee Konitz, Abbey Lincoln, Tom Harrell, McCoy Tyner, Jim Hall, Bol Brookmeyer en vele anderen. In 1994 ontving Joe Lovano de prestigieuze 'Distinguished Alumni Award ' van Berklee en in 1998 een eredoctoraat. In 2001 werd hij voor de derde keer zowel door de kritiek als door de lezers van Down Beat magazine verkozen tot Jazz Artist of the Year.
Laatst gewijzigd op 6/1/2006.