Trombonist Ray Anderson leidde en begeleidde zowel meer traditionele als experimentele groepen, big bands, blues- en funkprojecten en zelfs een trombonekwartet. Aan de University of Chicago Lab School kreeg hij les van Frank Tirro en Dean Hey, die de jonge Ray introduceerden bij uiteenlopende artiesten als John Cage en Archie Shepp. In 1973 verhuisde Anderson naar New York. Hij studeerde en speelde bij de eminente rietfluitspeler, componist en muziektheoreticus Jimmy Giuffre, vervoegde het vrije vorm-trio van drummer Barry Altschul en speelde gedurende drie jaar bij het kwartet van saxofoonheld Anthony Braxton. In de jaren tachtig kwam hij onder de aandacht met het funk-georiënteerde Slickaphonics en het trio BassDrumBone met bassist Mark Helias en drummer Gerry Hemingway. Ray Anderson maakte verscheidene enthousiast onthaalde opnames, waaronder 'Old Bottles, New Wine' met Kenny Baron, Cecil McBee en Dannie Richmond, 'Muddy en Willie' met onsterfelijke klassieke Chicago blues, en 'Raven-a-Ning', een spel op 'Rhythm-a-Ning' van Thelonious Monk. Daarnaast verleende hij zijn medewerking aan een aantal albums van Braxton, Murray, Charlie Hadens Liberation Music Orchestra, Dr. John, George Gruntz Concert Jazz Band, Luther Allison, Bennie Wallace, Henry Threadgill, Barbara Dennerlein, John Scofiels, Roscoe Mitchell en anderen.
Laatst gewijzigd op 2/12/2003.