Marilyn Crispell is in de jazzwereld gestapt zo'n vijftien jaar nadat Jarrett aan de zijde van Charles Lloyd - hij was toen amper twintig - voor het eerst voor sensatie zorgde, maar op enkele jaren na zijn beide pianisten leeftijdgenoten. En misschien is datgene waarvoor Jarrett, door de vaart waarmee hij door het jazzfirmament schoot, geen tijd heeft gehad, weggelegd voor een min of meer in afzondering tot ontplooiing gekomen talent als dat van Crispell. Overigens lijkt het op zijn minst veelbetekenend dat de pianiste in haar recentste werk het gezelschap heeft van Gary Peacock en Paul Motian die zowel rechtstreeks naar Bill Evans, als naar Paul Bley en Keith Jarrett verwijzen. Bovendien blijft Crispell ook op Amaryllis, haar recentste album, plaats uitsparen voor, weliswaar zorgvuldig gedoseerde, dissonante tegendraadsheden als remedie tegen het al te fraaie. Ooit heeft iemand beweerd dat Bill Evans piano speelde zoals Dave Brubeck wellicht had willen piano spelen. Misschien speelt Marilyn Crispell piano zoals Keith Jarrett het had gedroomd maar niet echt meer heeft gedurfd.
(2/4/2003)