Manuel Moreno Junquera, beter bekend als Moraíto, is sinds jaren de vaste gitarist van José Mercé. Hij heeft de meest Jerezaanse sound van alle gitaristen, een sterk gevoel voor compás en veel inlevingsvermogen en wordt dan ook erg vaak als begeleider gevraagd door de flamencozangers. Ook als sologitarist heeft hij zijn sporen verdiend, want op zijn solo-cd's ('Morao y oro', Auvidis 1992, en 'Morao Morao', Mercurio 1999) toont hij zich verrassend virtuoos. Zo resulteerde bijvoorbeeld zijn persoonlijke visie op de klassieke rondeña van Ramón Montoya in een heus meesterwerk (op de cd 'Morao y oro'). Hij was amper elf jaar toen hij in 1966 op een festival met ronkende flamenconamen de eerste prijs voor gitaar won. Onder de indruk tipte de geniale Manolo Caracol hem onmiddellijk bij zangdiva La Paquera de Jerez die haar vaste gitarist Parrilla de Jerez een tijdje noodgedwongen moest missen, en Moraíto nam Parrilla's plaats in. Aankomende tiener en reeds professioneel. Die Parrilla was toevallig ook zijn idool, zoals ook die andere gitarist: Paco Cepero. In 1984 kreeg hij de Copa de Jerez, een prestigeprijs, uitgereikt door de Cátedra (leerstoel) de Flamencología. Ondertussen had Moraíto een hele carrière opgebouwd in Barcelona en de tablao's van Madrid. Ondervraagd over zijn scholing antwoordde hij ooit: in de bijna dagelijkse 'juergas' in de corrales van Jerez. Die corrales zijn de patio's waar een aantal woningen op uitkomen, en waar de deuren nooit gesloten zijn. Daar leren de kinderen hun eerste flamencopassen zetten, aangevuurd door feestende volwassenen. Daar groeide Moraíto op, met als mentoren zijn vader gitarist Juan Morao en zijn oom gitarist Manuel Morao (vaste begeleider van Terremoto zaliger).
Laatst gewijzigd op 11/2/2004.