Al snel na zijn debuut midden jaren vijftig werd pianist Cecil Taylor de meest vooruitstrevende improvisator in de jazz, vijftig jaar later is hij nog steeds de meest radicale. Hoewel hij tijdens zijn beginperiode enkele standaards als voertuig voor improvisaties gebruikte, houdt hij zich sinds begin jaren zestig uitsluitend aan originele muziek. Om zijn stijl in eenvoudige woorden te omschrijven, kan je zeggen dat Taylors intense atonale percussiebenadering inhoudt dat de piano als een drumstel bespeeld wordt. Gewoonlijk legt hij de nadruk op intense geluidsclusters, gespeeld met een opmerkelijke techniek en uithoudingsvermogen, vaak in marathon uitvoeringen. Als zesjarige begon Taylor met pianolessen, later studeerde hij aan het New York College of Music en New England Conservatory. Midden jaren vijftig richtte hij zijn eigen kwartet op (in de originele bezetting met Steve Lacy op sopraansax, Buell Neildinger op bas en drummer Dennis Charles). Ondanks optredens in Five Spot Café en op het Newport Jazz Festival naast occasionele opnames, was werk schaars. In 1960 maakte Taylor verschillende opnames voor Candid (tegen dan nam Archie Shepp op tenorsax een belangrijke plaats in het kwartet in). Tegen 1962 vervoegde drummer Sunny Murray en Jimmy Lyons op sax het kwartet. Met deze laatste zou Taylor jarenlang blijven samenwerken. Taylor verbleef zes maanden in Europa maar na zijn terugkeer in de Verenigde Staten werkte hij bijna een jaar niet. Zelfs bij de opkomst van de free jazz werd zijn muziek als te vooruitstrevend beschouwd. In 1968 was Taylor één van de medeoprichters van het Jazz Composer's Guild. Begin jaren zeventig werden de omstandigheden beter. Taylor gaf een tijdje les aan de universiteit van Wisconsin in Madison, Antioch College en Glassboro State College, hij maakte regelmatig opnames met zijn band en Europese tournees werden frequent. Nadat hij in 1973 een beurs van Guggenheim ontving, waren zijn financiële problemen verzacht. Een pianoduetconcert met Mary Lou Williams was een fiasco maar de samenwerking met drummer Max Roach kende veel succes. Taylor begon stukken van zijn excentrieke poëzie in zijn concerten te verwerken. In tegenstelling tot veel muzikanten werd hij rijper met de jaren. De dood van Jimmy Lyons in 1986 was een zware slag, maar Cecil Taylor blijft tot op heden bijzonder actief zonder compromissen in zijn muzikale visie. Zijn muziek ligt nog steeds jaren voor op zijn tijd.
Aangepast op 25/9/2009.