Enrica Camporesi (1985) bouwt in haar hybride werk sferen, metaforen en mythologieën op voor de dagelijkse praktijk van het delen van betekenissen die kenmerkend is voor menselijke collectiviteiten. Taal (talen) is daar één van: als theatermaker en onderzoeker, speelt Enrica met wat taal betekent en hoe wij dingen met onze woorden doen en veranderen. In haar project 'Oertaal: oefeningen' (2020 - lopend) verspreidt ze een verzonnen mythe in de vorm van theater/performance, artikels, lezingen en workshops. Op basis van haar levenservaring als non-native speaker en als geëngageerde buitenstaander in verschillende landen (Libanon, Frankrijk, Egypte, België) en op basis van haar werk in de sociale sector, bevraagt Enrica het (maken van) raamwerk voor referenties, conventies en contexten. En hun toevalligheid. In 'Performing the self - the interview' (2017-20) - een theatervoorstelling en installatie samen met beeldende kunstenares Elena Mazzi - gaf zij vorm aan de onmogelijke ontmoeting tussen een protection officer en een asielzoeker voor de aankomst van de tolk (script gepubliceerd in 2018 door Thalie Art Foundation, Brussel). Zij combineert verschillende media (performance, theater en storytelling, schrijven, visuals, …) en strategieën (meertaligheid, onbetrouwbare/simultane vertalingen, live tekeningen, participatieve happenings en speelse instructies), in artistieke dialoog met andere multidisciplinaire makers. In 2021 kreeg zij een ontwikkelingsbeurs van de Vlaamse overheid en zij volgde de Toneelacademie van Maastricht. Zij heeft een master in Arabische taal, geschiedenis en literatuur (Universiteit van Venetië).