Fausto Romitelli werd in 1963 in Milaan geboren. Op zijn achtentwintigste vestigde hij zich in Parijs om er muzikale informatica te studeren aan het IRCAM. Hij bleef dan ook een grote affiniteit hebben met de spectrale technieken die de Franse muziek van de laatste jaren hebben gekenmerkt. Deze technieken vertrekken van de analyse van de timbres (en van hun verschillende bestanddelen) door een computer, waarvan vervolgens toepassingen worden afgeleid wat betreft de instrumentatie, het instrumentale spel en het vermengen van elektronische en akoestische middelen. Aldus verkennen de componisten een terrein waar de begrippen timbre en harmonie met elkaar versmelten. De harmonische parcoursen, afgeleid van de klanken zelf, winnen hierdoor aan transparantie, terwijl ze tegelijk zichzelf met een zekere wazigheid omgeven: ze worden zichzelf transformerende 'klankbanen'. Een groot aantal componisten die aan deze creatieve inspanningen hebben deelgenomen, vallen op door hun briljante en aantrekkelijke muziek, met duidelijk afleesbare processen. Maar precies op dit vlak is Romitelli het zwarte schaap: de massale verschuivingen à la Xenakis interesseren hem meer dan de vogels van Messiaen, zoals ook de psychedelische rock hem meer aantrekt dan de piano-jazz, of - in meer algemene zin - het hallucinante hem meer zegt dan het contemplatieve. De titels van zijn recente werken spreken in dit verband voor zich: 'Blood on the Floor', 'Acid Dream & Spanish Queens', 'Have your trip', 'Lost' (op teksten van Jim Morrison); dit alles ruikt eerder naar solfer."Sinds mijn geboorte baad ik in digitale beelden, in synthesizer-klanken, in artefacten. Het artificiële, het vervormde, het gefilterde, dat is bepalend voor de natuur van de mens van vandaag" (F.R.).
Laatst gewijzigd op 18/12/2003.