Geert van Istendael (°Ukkel, 1947) is een man van vele talenten. Hij studeerde sociologie en wijsbegeerte aan de KULeuven, werkte vervolgens als wetenschappelijk onderzoeker op het gebied van de ruimtelijke ordening voor het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek en maakte aansluitend furore als journalist bij de BRT(N), prozaschrijver, dichter, essayist, publicist en vertaler. Tijdens zijn journalistieke loopbaan (1978-1993) profileerde hij zich vooral als kenner van de Belgische en Duitse geschiedenis en politiek. Sinds 1993
is hij zelfstandig schrijver met een blijvende fascinatie voor het Belgische politieke bestel en zijn heimat Brussel in het bijzonder. Met essayistisch werk als ‘Het Belgisch labyrint of De schoonheid van de wanstaltigheid’ (1989) verwierf hij een groot lezerspubliek. Het kan evenwel ook luchtiger voor van Istendael. Zo biedt ‘Vlaamse sprookjes’ (1995) een staalkaart van in Vlaanderen mondeling overgeleverde
vertellingen en schrijft hij in 2010 als echte ‘Brusseleir’ een monografie over Brussels beroemdste ket: Manneke Pis. In discussies rond taal en taalvariëteiten is het van Istendael die als eerste de term ‘Verkavelingsvlaams’ - een soort tussentaal tussen standaardtaal en dialect in - hanteert. Als romancier maakt hij naam met ‘Verhalen van het Heggeland’ (1991) en met ‘Altrapsodie’ (1997), dat genomineerd wordt voor
de NCR-prijs en de ECI-prijs. In 2017 volgt met ‘Het lijk in de boomgaard’ een verrassende overstap naar het misdaadgenre. Als dichter streeft
van Istendael naar een toegankelijke, geëngageerde poëzie met een thematische voorkeur voor het alledaagse. Van Istendael is ook erg gewaardeerd als vertaler van werken van Brecht, Brel, Goethe, Heine, Kahlau en Yeats. Veel van zijn vertalingen verschenen in delen van de poëziereeks ‘De mooiste van…’ onder redactie van Koen Stassijns en Ivo van Strijtem. Voor dit concert vertaalde van Istendael de teksten van Ludwig Tieck waarop Brahms zijn liedcyclus ‘Die schöne Magelone’ baseerde.
laatste update: seizoen 17/18