Jérôme Bel woont in Parijs en is internationaal aan het werk. Zijn eerste stuk, 'nom donné par l'auteur' (1994), is een choreografie voor voorwerpen. 'Jérôme Bel' (1995) is gebaseerd op de volledige naaktheid van de vertolkers. 'Shirtology' (1997) brengt een danser met tientallen T-shirts op het toneel. 'The last performance' (1998) probeert een ontologie van de podiumkunsten op te stellen. 'Xavier Le Roy' (2000) was een concept van Bel, maar werd volledig gerealiseerd door Xavier Le Roy. 'The show must go on' (2001) verenigde twintig vertolkers, negentien popsongs en één dj. In 2004 was er 'Véronique Doisneau', over het werk van Doisneau, een danseres uit het corps de ballet van de Opéra de Paris. 'Isabel Torres' (2005) vormt hiervan de Braziliaanse versie. 'Pichet Klunchun & myself' (2005) werd bedacht in Bangkok met de traditioneel-Thaise danser Klunchun. In 2009 werd 'Lutz Förster' gecreëerd over het werk van Förster als danser bij Pina Bausch, de José Limon Company en Bob Wilson, alsook over Cédric Andrieux, danser bij Merce Cunningham en later ook in de Opéra de Lyon.
November 2010.