Mohamed El Khatib (1980, Beaugency) is schrijver en regisseur. In zijn werk vermengt hij theater met andere kunsten - beeldende kunst, film, choreografie, digitale media - . Na een afgebroken voetbalcarrière en studies in de letteren en sociologie richt hij in 2008 het collectief Zirlib op. Voor Mohamed El Khatib is het uitgangspunt voor zijn werk steevast de ontmoeting. ‘Moi, Corinne Dadat’ (2014) ontstaat als hij kennis maakt met de schoonmaakster op een middelbare school in Bourges. Zij poetst de toiletten, hij geeft daar theaterworkshops. Khatib brengt haar op toneel in een “documentair ballet voor een schoonmaakster en danser”. ‘Finir en beauté’, over de dood van zijn moeder, is een groot succes op het Festival d’Avignon van 2015 en wordt bekroond met de Grand Prix de Littérature Dramatique. Hij maakt de installatie ‘Renault 12’ een roadmovie tussen Orléans en Tanger. In ‘C’est la vie’ (2017) brengt Khatib twee acteurs op toneel die ieder een kind hebben verloren. Zijn werk met de werkelijkheid als uitgangspunt krijgt onder meer vorm in Moi, Corinne Dadat (2015) en Stadium (2017), waarin 53 voetbalsupporters op het podium worden uitgenodigd. Sinds 2017 presenteerde hij bij het TNB Finir en beauté, Stadium, C’est la vie, La Dispute, Conversations (een reeks ontmoetingen met filmmaker Alain Cavalier), Gardien Party (in samenwerking met Valérie Mréjen) en Boule à neige (een performance die hij samen met Patrick Boucheron creëerde).
Mohamed El Khatib werkt regelmatig met studenten van de École du TNB en creëerde samen met de tiende lichting Mes parents, dat werd gepresenteerd tijdens het Festival TNB 2021 en op het festival Mythos 2022. Vorig seizoen presenteerde hij La Vie secrète des vieux. Khatib is artiste associé bij het Théâtre de la Ville in Parijs, het Théâtre Olympia/Centre dramatique National de Tours en bij TNB (Théâtre national de Bretagne - Centre Européen Théâtral et Chorégraphique).
laatste update: 10 augustus 2026