De vier musici kennen elkaar sinds 1985 via het door Nikolaus Harnoncourt geleide pioniersensemble voor oude muziek Concentus Musicus. Met hun gedeelde ervaringen als uitgangspunt werkten zij jarenlang intensief aan ensemblecultuur en repertoire alvorens te debuteren met een cd-opname van de strijkkwartetten opus 77 van Joseph Haydn. Het bleek een wereldwijd succes dat het begin vormde van een grote internationale carrière. Hoewel veel recensenten proberen Quatuor Mosaïques het etiket van 'authentiek' op te plakken, gaat het de musici nimmer om de muzikale reconstructie van een fictieve 'authenticiteit', maar in de eerste plaats om warmte, enthousiasme en toewijding, hoewel natuurlijk ook uit andere bronnen moet worden geput, bijvoorbeeld kennis. Zo loopt er een directe lijn naar de grote Europese kwartetten via het Végh Kwartet, waarvan primarius Erich Höbarth drie jaar lid was. De daar opgedane ervaringen beschouwt hij als van onschatbare waarde. Inmiddels heeft het Quatuor Mosaïques een groot deel van het klassieke repertoire op cd opgenomen. Veel van deze opnamen werden internationaal onderscheiden, onder meer met twee Gramophone Awards. De interpretatie van de kwartetten van Haydn wordt wereldwijd telkens weer als uniek gekwalificeerd. Mozart, Haydn, Beethoven en Schubert zijn nog altijd de vier steunpilaren van het repertoire, hoewel het ondertussen aanzienlijk is uitgebreid en nu reikt van Bachs 'Kunst der Fuge' tot Brahms' Klarinetkwintet. Bovendien omvat het veel zeldzame kostbaarheden waaronder werken van Arriaga, Jadin, Cherubini en Boccherini. In de Mozart-Saal van het Konzerthaus in Wenen heeft het Quatuor Mosaïques naast het Hagen Quartett en het Alban Berg Quartett sinds 2000 een eigen cyclus. Bij deze omvang van het repertoire dient het instrumentarium uiteraard enigszins flexibel te zijn. Niettemin wordt aan de belangrijkste parameters vastgehouden: darmsnaren, lage stemming (A=430 Hz) en het gebruik van klassieke resp. barok strijkstokken. Terwijl de vroegere 'authentieke' ensembles dikwijls nog neigden naar polariserende extremen, gaat het hier om een vruchtbare synthese van alle mogelijkheden in dienst van de muziek - zonder te verzanden in een kleurloos compromis.
Laatst aangepast op 16/4/2008.