Roel Dieltiens ruilde op vijftienjarige leeftijd de piano in voor de cello. In sneltreintempo werkte hij zich doorheen de studie van zijn instrument. Naast de moderne cello wijdde Dieltiens zich ook aan de barokcello. Aangezien oude muziek nu eenmaal het beste tot haar recht komt op oude instrumenten bespeelt hij een violoncello piccolo uit 1750 van Franse makelij of een barokcello van Maarten Cornelissen. Volgens Dieltiens is de constante overgang van barokke naar moderne cello niet zo evident. Het kost hem steeds enkele dagen om helemaal om te schakelen. Toch verleent het dubbele parcours zijn cellospel een aparte dimensie en een verrassende rijkdom. In weerwil van het beperkende specialisme dat de muziekpraktijk de laatste decennia kenmerkt, manifesteert Dieltiens zich als een veelzijdige hedendaagse kunstenaar. Hierbij kiest hij bewust voor alle mogelijke formaties. De ene dag is hij solist met een groot symfonisch orkest, de andere dag is hij lid van het Orkest van de XVIIIe Eeuw bij Frans Brüggen. Enerzijds speelt hij met bevriende musici kamermuziek (oa. in Context in Houston), anderzijds verkent hij onbetreden paden in de celloliteratuur met zijn Ensemble Explorations, altijd op zoek naar verborgen pareltjes. Enkele van zijn cd-opnames werden tot absolute referentie uitgeroepen door internationale muziekcritici. Dieltiens doceert cello aan de Hochschule der Künste van Zürich en zetelt als jurylid in internationale wedstrijden zoals de Leipzig Bach Wettbewerb, Moscow Tchaikovsky Competition, of de Belgrad Competition. Daarnaast is hij ook aan het Lemmensinstituut te Leuven verbonden als docent kamermuziek.
Aangepast op 13/10/2009.