De danser en choreograaf Boris Charmatz heeft in de loop van zijn carrière een reeks belangrijke werken gecreëerd, van 'Aatt enen tionon' (1996) tot 'Enfant' (2011). Tegelijk bleef hij ook steeds actief als vertolker en improvisator (samen met Saul Williams, Archie Shepp en vooral Médéric Collignon). In januari 2009 werd Boris Charmatz aangesteld als directeur van het Centre chorégraphique national de Rennes et de Bretagne, dat hij omvormde tot een vernieuwend dansmuseum, het Musée de la danse. Een manifest ligt aan de basis van het museum, dat reeds de projecten 'Préfiguration', 'Expo zéro', 'Jérôme Bel' en '3 sec, 30 sec, 3 min, 30 min, 3 h' verwelkomde. editie 2011 van het Festival van Avignon liet Boris Charmatz op de Cour d'honneur van het Palais des Papes 'Enfant' in première gaan, een stuk voor 26 kinderen, 9 dansers en 3 machines. Hij stelde er ook zijn 'Une école d'art' voor, een gezamenlijk project van het Musée de la danse en het Festival van Avignon. In 2003-2004 ontwikkelde hij als artiest in residentie in het Centre national de la Danse het project 'Bocal', een rondtrekkende school die een vijftiental studenten met verschillende achtergronden samenbracht. Als gastprofessor aan de Universität der Künste in Berlijn droeg hij in 2007 bij tot het uitwerken van een nieuwe danscursus. In 2003 schreef Boris Charmatz samen met Isabelle Launay 'Entretenir/à propos d'une danse contemporaine', een co-editie van het Centre national de la Danse en Les Presses du Réel. In 2009 publiceerde hij 'Je suis une école' bij Les Prairies Ordinaires.
Aangepast februari 2014.